Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανταπόκριση ΜΠΛΕ - ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΤΣΑΤΣΟΥ @Piraeus 117 Academy

Παγωμένη Παρασκευή, αλλά η καρδιά χτυπά δυνατά μπαίνοντας στο χώρο του Piraeus Academy. Αιτία αυτής της αναταραχής οι Μπλε. Κλείνουν 20 χρόνια και το γιορτάζουν παρέα με την πρώτη τραγουδίστρια της μπάντας Θεοδοσία Τσάτσου.
Οι Μπλε ξεκίνησαν το 1995 στη Θεσσαλονίκη με Γιώργο Παπαποστόλου, Γιώργο Παρώδη, Θεοδοσία Τσάτσου και Νατάσα Αλεξίου. Τον Ιούνιο του 1996, στέλνουν demo στη Virgin και το Νοέμβριο κυκλοφορεί η πρώτη τους δουλειά με τίτλο “Ενοχές”. Το άλμπουμ έκανε πάταγο, τουτέστιν έγινε πλατινένιο. Το  Μάρτιο του 1997 και η Θεοδοσία Τσάτσου δηλώνει την αποχώρησή της από τους ΜΠΛΕ για να ακολουθήσει σόλο καριέρα και το Νοέμβριο κυκλοφορούν ένα πολυσυλλεκτικό άλμπουμ με ομώνυμο τίτλο. Τις ερμηνείες των τραγουδιών μοιράζονται ο Γιώργος Παπαποστόλου, η Τζώρτζια Κεφαλά, ενώ ένα τραγούδι ερμηνεύει ο Φίλιππος Πλιάτσικας. Η γνωριμία σε αυτό το άλμπουμ με την Τζώρτζια αποδεικνύεται καταλυτική. Το 2015 κυκλοφορούν το τελευταίο τους  άλμπουμ με τίτλο «20».



Ήταν εκπληκτική η προσέλευση του κόσμου, αγκάλιασε με πολύ αγάπη αυτή τη γιορτή και έμεινε μαζί με την μπάντα μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Το μόνο που λίγο ξένισε στο όλο αυτό εκπληκτικό θέαμα ήταν η παρουσία κιγκλιδώματος στο κάτω επίπεδο και οι καρέκλες καθήμενων. Ο επάνω χώρος ήταν ήδη με καθήμενους αποκλεισμένος. Απέκλεισαν και όλο το μπροστινό κομμάτι και οι όρθιοι που ήταν πολύ περισσότεροι «στοιβάχτηκαν» στα μετόπισθεν. Παιδιά, καθιστοί και ροκ συναυλία δεν γίνεται. Και ένας χώρος δεν μπορεί να διαμελίζεται έτσι, χάλαγε και την εικόνα και την ατμόσφαιρα της βραδιάς.
Οι Θεσσαλονικείς Μπλε, μας είχαν ετοιμάσει ένα σώου γεμάτο εκπλήξεις αλλά και πολύ μουσική. Τα φώτα σβήνουν και εμφανίζονται στη σκηνή η Θεοδοσία και η Τζώρτζια με φωτόσπαθα στα χέρια σε μια «χορευτική» μάχη υπό τους ήχους του “Mission Impossible” . Το κοινό είχε ξεσπάσει σε χειροκροτήματα και γέλια και το live ξεκινά δυναμικά με το αγαπημένο τραγούδι όλων “Δεν Θέλω” με τις δυο αγαπημένες τραγουδίστριες να μοιράζονται και να εναλλάσσονται στη σκηνή.
Πέρασαν από μπροστά μας παλιές εικόνες και τραγουδήσαμε μαζί τους καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
 “Στα Μαύρα Έχω Ντυθεί”, “Με Ταξιδεύεις”, το “Τα Πάντα Ζητάς”, “Μ’ Aρέσεις Γιατί”, “Μόνο τα Όνειρά σου”, “Έχω Πολύ Θυμό”, “One” των U2, με την Τζώρτζια να λέει στη Θεοδοσία “Δεν έφυγες ποτέ, να το ξέρεις”.
Ακολούθησαν “Έλα να Δεις”, “Κοίτα”, “Φίλα Με στο Στόμα”, “Τίποτα”, “Toxicity” των System of a Down, “Τον Ίδιο το Θεό”,  “Κόκκινο Φιλί”, “Σε Θέλω”, “Φοβάμαι”, “Whole Lotta Love” των Led Zeppelin, την ελληνική εκδοχή του “Thunderstruck” των AC/DC, “Μια Φορά κι Ένα καιρό”, “Killing in the Name” των Rage Against the Machine, όπου αφιερώθηκε στην Ευρώπη που κλείνει τα σύνορά της, “Tρελός”, “The Rose” της Bette Midler, “Εσύ δε Ζεις Πουθενά” και έκλεισαν τη μεγάλη αυτή γιορτή της μουσικής με το “(I Can’t Get No) Satisfaction” των Rolling Stones.
Η βραδιά ήταν εκρηκτική, οι Μπλε μας θύμισαν πως το Ελληνικό Ροκ ζει και βρίσκεται στις φλέβες όλων μας και πως οι ίδιοι είναι εδώ γεμάτοι ενέργεια και τσαμπουκά και θα συνεχίσουν να ροκάρουν για όλους μας.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Συνέντευξη με τους Spitfire στο noizy.gr

Lead Me On… My Way! (Ή αλλιώς… κάτι σαν πρόλογος)   Οι Spitfire μας συντροφεύουν εδώ και είκοσι επτά χρόνια περίπου και οι θύμησες είναι πολλές… παρά πολλές. Αν μάλιστα οι καντεμιές δεν ήταν περισσότερες, ίσως μάλιστα να μιλούσαμε τώρα για μία μπάντα φαινόμενο στον παγκόσμιο χάρτη του σκληρού Ροκ. Τι, εκπλήσσεστε; Καλά, δεν έχετε ακούσει το “First Attack”; Τότε, τι γκριμάτσες είναι αυτές; Τα πράγματα είναι πολύ απλά… Μιλάμε για ένα ντεμπούτο-φωτιά και για ένα σπουδαίο δίσκο (Die Fighting), που ήλθε να μας βρει το 2009… Είχα μιλήσει κι εγώ τότε με τον Ηλία, στα πλαίσια μιας συνέντευξης, και έλεγα από μέσα μου πως μπορεί να ξορκίστηκε η ρημαδοκατάρα, μπορεί να μην χρειαστεί να περιμένουμε πάλι είκοσι-τόσα χρόνια για καινούργια δουλειά… Δεν έχω ιδέα τι επιφυλάσσει το μέλλον στα παιδιά, κανείς δεν μπορεί να έχει φυσικά, πλην όμως ξέρω ότι αυτό το αεροπλάνο δεν θέλει να σταματήσει να πετάει!   Η Μαίρη Ζαρακοβίτη συναντήθηκε με τους Spitfire και μας έφερε μια συνέντευξη...

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ -

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ Της Kimberly McCreight Εκδόσεις Πλατύπους    Η Κέιτ, μέσα στο πένθος της, δεν μπορεί να δεχτεί ότι η κόρη της θα μπορούσε να έχει αυτοκτονήσει. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι δεν ήξερε την Αμέλια τόσο καλά όσο πίστευε. Ποιοι ήταν οι φίλοι της, ποια ήταν τα μυστικά που έκρυβε; Πόσα θα λέγατε στη μητέρα σας;    Κι έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση που την οδηγεί βαθιά στον προσωπικό κόσμο της Αμέλια – και μέσα στο μυαλό ενός προβληματισμένου νεαρού κοριτσιού. Και μετά η Κέιτ λαμβάνει ένα ανώνυμο μήνυμα. Η Αμέλια δεν πήδηξε!    Είναι κάποιος που παίζει μαζί της ή μήπως η Κέιτ είχε από την αρχή δίκιο; Για να μάθει την αλήθεια για την κόρη της, η Κέιτ θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.    Μέσα στον πόνο της, το μήνυμα που λαμβάνει τη διαταράσσει και έχοντας και η ίδια την αντίληψη ότι δεν μπορεί η κόρη της να έχει αυτοκτονήσει, ...

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Το σπίτι των Σταρκ

   Ένα θρίλερ εξελίσσεται στο θέατρο Αλκμήνη και για να έχει και το ανάλογο mood ξεκινά μετά τα μεσάνυκτα! Spooky; Μα αυτό είναι και το ζητούμενο.    Μπαίνοντας στο χώρο, η ατμόσφαιρα λόγω του καπνού σας βάζει, θέλετε δεν θέλετε, στο κλίμα. Σκοτάδια, απέναντί σας στη σκηνή το εσωτερικό ενός παλιού σπιτιού τη δεκαετία του ’70 και μέσα μια σκηνοθέτης, μια ηθοποιός, ένα μέντιουμ, μια θεούσα γνωστή του μακαρίτη αιδεσιμότατου, μια σκηνογράφος και μια έφηβη που βρήκαν στην ερημιά...    Διαβάστε περισσότερα στο  noizy.gr