Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανταπόκριση παράστασης: Άνθρωπος στη σοφίτα

  Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, άνθρωποι φαντάσματα, κακουχίες, πείνα, εξευτελισμός, θάνατοι και Ναζί. Σε ένα χωριό της Γερμανίας, ένα ζευγάρι δίνει καταφύγιο σε έναν Εβραίο ωρολογοποιό. Η γυναίκα από συμπόνοια, ο σύζυγος από υπολογισμό. Ο πόλεμος φτάνει στο τέλος του αλλά το ζευγάρι αφήνει τον Εβραίο που έχει εγκατασταθεί στη σοφίτα στην άγνοιά του. Τον χρειάζονται για να επιβιώσουν. Ακόμα και μετά το τέλος του πολέμου η ζωή θα αργήσει να αλλάξει προς το καλύτερο. Από τον Απρίλιο μέχρι το Νοέμβρη του ’45, ο Εβραίος κλειδωμένος στη σοφίτα βοηθά και ευγνωμονεί τους οικοδεσπότες του.

 Όλο αυτό τον καιρό, μεταξύ του Εβραίου και της Γερμανίδας αναπτύσσεται ένας δεσμός καθώς περνούν πολλές ώρες μαζί, συζητούν, αναπολούν, ελπίζουν. Ο σύζυγος είναι συνεχώς απών καθώς το «εμπόριο» και η γειτόνισσα τρώνε όλο του το χρόνο. Μια νέα Γερμανία προσπαθεί να αναδυθεί από τις στάχτες της. Ένας νέος ορίζοντας ανοίγεται μπροστά τους, όμως οι άνθρωποι θα χρειαστούν πολύ καιρό να κλείσουν τις πληγές τους. Όταν τα ψέματα βγαίνουν στο φως, όταν η αλήθεια ορμά μπροστά όλα ξεκαθαρίζουν και όλα παίρνουν το δρόμο τους.
Διαβάστε περισσότερα στο www.noizy.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Συνέντευξη με τους Spitfire στο noizy.gr

Lead Me On… My Way! (Ή αλλιώς… κάτι σαν πρόλογος)   Οι Spitfire μας συντροφεύουν εδώ και είκοσι επτά χρόνια περίπου και οι θύμησες είναι πολλές… παρά πολλές. Αν μάλιστα οι καντεμιές δεν ήταν περισσότερες, ίσως μάλιστα να μιλούσαμε τώρα για μία μπάντα φαινόμενο στον παγκόσμιο χάρτη του σκληρού Ροκ. Τι, εκπλήσσεστε; Καλά, δεν έχετε ακούσει το “First Attack”; Τότε, τι γκριμάτσες είναι αυτές; Τα πράγματα είναι πολύ απλά… Μιλάμε για ένα ντεμπούτο-φωτιά και για ένα σπουδαίο δίσκο (Die Fighting), που ήλθε να μας βρει το 2009… Είχα μιλήσει κι εγώ τότε με τον Ηλία, στα πλαίσια μιας συνέντευξης, και έλεγα από μέσα μου πως μπορεί να ξορκίστηκε η ρημαδοκατάρα, μπορεί να μην χρειαστεί να περιμένουμε πάλι είκοσι-τόσα χρόνια για καινούργια δουλειά… Δεν έχω ιδέα τι επιφυλάσσει το μέλλον στα παιδιά, κανείς δεν μπορεί να έχει φυσικά, πλην όμως ξέρω ότι αυτό το αεροπλάνο δεν θέλει να σταματήσει να πετάει!   Η Μαίρη Ζαρακοβίτη συναντήθηκε με τους Spitfire και μας έφερε μια συνέντευξη...

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ -

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ Της Kimberly McCreight Εκδόσεις Πλατύπους    Η Κέιτ, μέσα στο πένθος της, δεν μπορεί να δεχτεί ότι η κόρη της θα μπορούσε να έχει αυτοκτονήσει. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι δεν ήξερε την Αμέλια τόσο καλά όσο πίστευε. Ποιοι ήταν οι φίλοι της, ποια ήταν τα μυστικά που έκρυβε; Πόσα θα λέγατε στη μητέρα σας;    Κι έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση που την οδηγεί βαθιά στον προσωπικό κόσμο της Αμέλια – και μέσα στο μυαλό ενός προβληματισμένου νεαρού κοριτσιού. Και μετά η Κέιτ λαμβάνει ένα ανώνυμο μήνυμα. Η Αμέλια δεν πήδηξε!    Είναι κάποιος που παίζει μαζί της ή μήπως η Κέιτ είχε από την αρχή δίκιο; Για να μάθει την αλήθεια για την κόρη της, η Κέιτ θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.    Μέσα στον πόνο της, το μήνυμα που λαμβάνει τη διαταράσσει και έχοντας και η ίδια την αντίληψη ότι δεν μπορεί η κόρη της να έχει αυτοκτονήσει, ...

Lost In Grey - "Under The Surface" review

 Lost In Grey Album: Under The Surface Είδος: symphonic metal Εταιρεία: Reaper Entertainment Tracklist: 1. I 2. Disobedience 3. Waves 4. Shine 5. Varjo 6. Souffrir 7. Stardust - I. The Race 8. Stardust - II. Sand Castles 9. Stardust - III. The Abyss     Από το 2017 αυτή η απίστευτη μπάντα μπήκε στη ζωή μου. Με το “ The Grey Realms ”   πήρα μια δόση από το μαγικό τους κόσμο και η αλήθεια είναι ότι είναι εθιστικός. Στο δεύτερο άλμπουμ ήμουν ήδη μια πιστή φαν και με το τρίτο ανέβηκαν πολλά σκαλοπάτια στην εκτίμησή μου. Το νέο τους άλμπουμ “Under The Surface” είναι μια θεατρική «όαση». Είναι μια δουλειά έτοιμη να ανέβει στις μεγαλύτερες θεατρικές σκηνές του πλανήτη. Στιβαρή μουσική, αέρινα φωνητικά συνδυασμένα με μια ονειρικά παραμυθένια αίσθηση.   Το άλμπουμ ξεκινά με το ορχηστρικό “ I ” που σου ανοίγει τις πύλες του παραμυθιού διάπλατα ενώ με το “Disobedience” αρχίζουν οι εικόνες να παίρνουν υπόσταση και να πλάθουν ένα υπέροχα αλληγορι...