Ήρθε σε επαφή μαζί μου ο παραγωγός μας, ο κ. Τάγαρης. Με ενημέρωσε ότι η Θέμις Μαρσέλλου με ζητούσε. Είχαμε αρχίσει να ετοιμάζουμε κάτι στο θέατρο Ζίνα. Μίλησα με τη Θέμιδα, μου εξήγησε περί τίνος πρόκειται. Είχα ενδοιασμούς, καθώς μιούζικαλ από μιούζικαλ διαφέρει. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ. Μου είχαν κάνει και παλαιότερα πρόταση, αλλά τελικά δεν συμμετείχα. Σε αυτή τη παράσταση λέω δυο τραγούδια και ήταν τελικά εύκολο να τα μάθω. Μου έστειλε η Θέμις κάποια στιγμιότυπα αλλά και video και αποφάσισα να το κάνω. Μπορεί το ρίσκο να ήταν μεγάλο, είναι η πρώτη φορά που κάνω μιούζικαλ, αλλά με ινγκριγκάρισε πάρα πολύ. Παίζει ρόλο η ποιότητα της παράστασης, του έργου, η αισθητική της και η λογική του συγγραφέα, που με ενδιαφέρει πάνω από όλα. Ο συγγραφέας έχει περάσει τη Matilda και σε ένα μεταφυσικό επίπεδο. Της δίνει την πολυτέλεια να έχει τηλεπάθεια. Άκρως συμβολικό μέσα στο έργο, θέλοντας να μας δείξει πως πρέπει να εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας. Να μην θέλουμε να τα μεγαλώσουμε πριν την ώρα τους. Να μπούμε εμείς στο δικό τους κόσμο και πολύ πιθανόν να μάθουμε πολλά περισσότερα. Αυτό ήταν που με σαγήνευσε. Είδα ότι υπάρχει η δυσκολία του γυναικείου ρόλου. Δεν ήθελα να βγάλω μια καρικατούρα γυναίκας, όσο και αν εξωτερικά η εμφάνιση με τις ελιές και την ασχήμια της προτρέπει προς τα εκεί. Ήθελα να φτιάξω ένα χαρακτήρα ανάγλυφο. Ένα σύμβολο του κακού, γιατί αυτή η γυναίκα κουβαλά σκοτεινιά επάνω της. Που δικαίως στο τέλος του έργου νικιέται από την καλοσύνη και την παιδικότητα. Έκανα περισσότερο δουλειά ηθοποιού στη μελέτη και μετά πέρασα πλέον στο τραγούδι. Να είναι καλά οι δάσκαλοι και η Θέμις που μου απέδειξαν ότι μπορώ να τραγουδήσω.
Διαβάστε περισσότερα στο www.noizy.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου