Η Εφεύρεση Των Φτερών

Η Εφεύρεση Των Φτερών
της Sue Monk Kidd
Εκδόσεις Λιβάνης

 

   Η εφεύρεση των φτερών είναι μέσα στα καλύτερα βιβλία της χρονιάς. Μοναδικό, συγκλονιστικό, ανατρεπτικό, με διθυραμβικές κριτικές από τους New York Times, ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία για το 2014 από το Amazon, ήρθε μεταφρασμένο και στη χώρα μας από τις Εκδόσεις Λιβάνης.

   Ένα αριστούργημα για την ελπίδα, την τόλμη, την αναζήτηση της ελευθερίας και την επιθυμία να έχουν όλοι μια φωνή στον κόσμο. Νο 1 Bestseller στους New York Times.

   Η Χέτι Σκοτούρα Γκριμκέ, μια σκλάβα στο Τσάρλεστον των αρχών του 19ου αιώνα, διψά για ζωή πέρα από τους τοίχους που την κρατούν φυλακισμένη στην πλούσια οικία Γκριμκέ. Η κόρη της οικογένειας, η Σάρα, προικισμένη με ακόρεστο πνεύμα και επαναστατικές ιδέες, ξέρει από μικρή ότι προορίζεται να πετύχει κάτι σημαντικό στον κόσμο, αλλά την περιορίζουν οι απαγορεύσεις που επιβάλλονται στις γυναίκες.

   Η Εφεύρεση Των Φτερών ακολουθεί τα αξιοθαύμαστα ταξίδια τους στη διάρκεια των επόμενων τριάντα πέντε χρόνων, καθώς και οι δύο διεκδικούν τη ζωή που επιθυμούν, επηρεάζοντας δραματικά η μία τη ζωή της άλλης και αναπτύσσοντας μια περίπλοκη σχέση που χαρακτηρίζεται από ενοχή, απείθεια, αποξένωση και τα δύσβατα μονοπάτια της αγάπης.

   Αυτό το εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα αποτελεί έναν αφηγηματικό θρίαμβο, που εξετάζει χωρίς προκαταλήψεις μία από τις πιο θλιβερές πτυχές της αμερικανικής ιστορίας, με ηρωίδες γυναίκες των οποίων ο αγώνας για την ελευθερία, τη χειραφέτηση και το δικαίωμα στην έκφραση δε θα αφήσει κανέναν αναγνώστη ασυγκίνητο.

   Ήταν κάποτε μια εποχή στην Αφρική που οι άνθρωποι µπορούσαν να πετάνε. Μου το είπε η µαµά µια νύχτα όταν ήµουν δέκα χρονών. Μου είπε: «Η γιαγιούλα σου το είχε δει µε τα µάτια της, Σκοτούρα. Πετούσαν, λέει, πάνω από τα δέντρα και τα σύννεφα. Πετούσαν σαν τους κότσυφες, τα µαυροπούλια. Όταν ήρθαµε εδώ, αφήσαµε αυτή τη µαγεία πίσω µας».

   Αλλά είχα κληρονοµήσει κι εγώ την εξυπνάδα της µαµάς. Από δέκα χρονών ακόµα ήξερα ότι αυτή η ιστορία για τους ιπτάµενους ανθρώπους ήταν σκέτα φούµαρα. Δεν ήµαστε ξεχωριστά πλάσµατα που χάσαµε τη µαγεία µας. Ήµασταν σκλάβοι και δε θα πηγαίναµε πουθενά.

   Μόνο αργότερα κατάλαβα τι εννοούσε. Μπορούσαμε στ’ αλήθεια να πετάξουµε, αλλά δεν υπήρχε καµιά µαγεία σ’ αυτό.

 

Μαίρη Ζαρακοβίτη