Monster Magnet - "A Better Dystopia" review

 

Monster Magnet

A Better Dystopia

2020

Rock

Napalm Records

Tracklist:

1. The Diamond Mine

2. Born to Go

3. Epitaph for a Head

4. Solid Gold Hell

5. Be Forewarned

6. Mr. Destroyer

7. When the Wolf Sits

8. Death

9. Situation

10. It's Trash

11. Motorcycle (Straight to Hell)

12. Learning to Die

13. Welcome to the Void (Bonus Track)

   Οι Monster Magnet επιστρέφουν τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Mindfucker” με το “A Better Dystopia”. Το ξέρατε ότι άλλαξαν τα εξής ονόματα; Dog Of Mystery, Airport 75, Triple Bad Acid and King Fuzz, μέχρι να φτάσουν στο Monster Magnet, που ήταν ιδέα του Dave Wyndorf, παρμένη από το αγαπημένο του παιδικό παιχνίδι. To ξέρατε; Εγώ όχι πάντως. Ψυχεδελικό ροκ δώδεκα τραγουδιών συν ένα μπόνους και διάρκειας σαράντα επτά λεπτών. Αρκετά χορταστικό θα έλεγα. Είναι ένα άλμπουμ γεμάτο διαμάντια που είτε ξεχάστηκαν, είτε έχουν κάτι ακόμα να πουν. Είναι ένα άλμπουμ με διασκευές. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που τράβηξε τη μπάντα για ένα τέτοιο άλμπουμ, αλλά πιστεύω πως δεν έχουν πια κάτι να αποδείξουν και μας ανοίγονται μουσικά. Βλέπουμε τις επιρροές και τα αγαπημένα τους ακούσματα. Ίσως είναι εκείνα που έκαναν τους Monster Magnet αυτό που είναι σήμερα.

 

   Ξεκινώντας με το “The Diamond Mine”, λύκοι ουρλιάζουν τριγύρω καθώς ο Dave γίνεται καταπέλτης συνειδήσεων. Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι έτσι λεγόταν η ραδιοφωνική εκπομπή του dj Dave Diamond τη δεκαετία του ’60, ο οποίος αγαπούσε και προμοτάριζε μέσω των εκπομπών του μπάντες που έπαιζαν ψυχεδελικό αλλά και acid rock. Επόμενο το “Born To Go” των Hawkwind. O Wyndorf φαίνεται ότι αγαπά πολύ αυτή τη μπάντα και έχει κάνει και άλλα covers πριν από αυτό. Επόμενο στη σειρά το “Epitaph For A Head” των The Fuzztones. Έχει πινελιές της μουσικής ταυτότητας των Monster Magnet. Είναι πιο βαρύ, πιο ουτοπικό. Ακολουθεί το “Solid Gold Hell”, των Αυστραλών grunge, punkers The Scientists. Διαλέγουν στα τραγούδια να κρατήσουν φυσικά τον ιστό, αλλά τα μπολιάζουν με τις δικές τους δυναμικές. Κόλλησα με την καταδική τους απόδοση στο “Motorcycle (Straight To Hell)”, αλλά και με το “Mr. Destroyer”. Πηγάζουν από μια πολύ έντονη πολυχρωματική μουσική παλέτα. Είναι πιο στιβαρά και ταιριάζουν απόλυτα στο στυλ που πρεσβεύουν τόσα χρόνια.

 

   Πολύ όμορφο άκουσμα, μια όμορφη μουσική περιπέτεια μέσα από τα μάτια της πιο δυναμικής ψυχεδελικής μπάντας του πλανήτη. Καλά ακούσματα!

Μαίρη Ζαρακοβίτη